Uniek verdriet in het kwadraat

Uniek verdriet in het kwadraat

Er wordt vaak vanuit gegaan dat we in ons mooie vak, verdriet in alle soorten en maten tegenkomen. Groot verdriet, wanneer iemand jong sterft en het “oh wat een mooie leeftijd”, wanneer iemand 80 plus wordt. Zwaarder verdriet wanneer iemand plots overlijdt ten opzichte van een overlijden als gevolg van een lang ziekbed.  Ik heb een duidelijke vuistregel die stelt, dat verdriet niet te meten is en het zeker niet aan mij is om verdriet te plaatsen in niveaus van ernst. In mijn gedachten is ieder verdriet terecht. Hangt mijn inzet en werkenergie niet af van de casus, maar kan iedere familie die ik mag begeleiden, altijd  rekenen op mijn volledige toewijding. Is mijn bereidwilligheid zeker niet anders aan de ernst van de situatie, maar sluit juist naadloos aan op de wensen en behoeften.
En toch zijn er van die specifieke gebeurtenissen die je bij blijven.

Zo ook Mannes en Truida. Mannes en Truida, die elkaar voor het eerst op de ULO ontmoetten toen Mannes 15 was en Truida 13. Die vanaf dat allereerste moment elkaars’ maatjes voor het leven werden. Ze trouwden in de beginperiode van de grillige oorlogsjaren. Mannes die diende in het Nederlandse leger en Truida, in verwachting van hun eerste kindje, hoopte op een veilig thuiskomen van haar Mannes. Mannes keerde godzijdank ongehavend huiswaarts en ze werden ouders van 2 dochters. Door de jaren heen werden ze grootouders, overgrootouders en zelfs nog betovergrootouders. Ze leefden een prachtig leven, je zag ze altijd samen en toen Truida wat fysieke ongemakken kreeg, kon ze rekenen op de onvoorwaardelijke, maar vooral liefdevolle zorg van Mannes. “Samen in goed en samen in slecht” was hun lijfspreuk.

Mannes en Truida behaalden een bijzondere mijlpaal. Ze vierden namelijk hun 70-jarig huwelijksjubileum. En het geheim van hun lange huwelijk aldus het platina echtpaar? “Samen in goed, en samen in slecht” Dat kopte ook de lokale krant die aan dit heugelijke feit, een krantenartikel had gewijd. 3 dagen na het feest, dat ze met hun mooie gezin hadden gevierd, overleed Mannes in zijn slaap. Truida was volledig verslagen en met hulp van haar dochters, probeerden we stap voor stap invulling te geven aan het afscheid van Mannes.
De volgende ochtend belde 1 van hun dochters, “Pascal, het is onbegrijpelijk, maar nu is mama ook in haar slaap overleden.”
Het bestaat dus echt, overlijden aan liefdesverdriet, omdat het leven zonder die ene persoon simpelweg niet meer lukt..

We hebben vanaf dat moment alles bijgesteld en aangepast op samen. Uiteraard werden Mannes en Truida samen opgebaard. Hun namen kwamen samen op de kaart. We gaven invulling aan de herinneringsdienst voor hun samen. Want Mannes en Truida waren ondanks hun unieke persoonlijkheid, de definitie van samen.

Een zeer indrukwekkend beeld waren de twee uitvaartkisten die naast elkaar in de aula stonden. Er waren twee aparte bloemstukken gemaakt, de een in de lievelingskleur wit, de ander in zachtroze, die met siergras met elkaar verbonden waren.

Er werd afscheid genomen van twee heel bijzondere mensen op 1 en hetzelfde moment. Uniek verdriet in het kwadraat…
Mannes en Truida allebei geëerd als individu, die samen begonnen aan hun allerlaatste reis.
Voorgoed samen in het goed en samen in het slecht.