Kinderen betrekken bij een uitvaart: mogen kinderen mee?

Mogen de kinderen mee? Absoluut!

“Mogen wij live een liedje zingen tijdens de dienst van opa? “ Een vraag die ik kreeg van de kleinkinderen van opa Luuk. Allemaal twintigers die dat zelf prima konden beslissen. Maar best vaak is dat een vraagstuk vanuit families; “Wat doen we met de kinderen? Zijn ze niet te jong?”

Ik adviseer altijd om eerlijk te zijn over de situatie -hoe verdrietig ook- en kinderen te informeren op een manier die bij hun leeftijd past. Zo slaapt oma niet, want dat kan beangstigend zijn voor kinderen. Zo gebruiken we bij voorkeur ook de woorden overleden of gestorven niet, omdat deze woorden vaak onduidelijkheid of onbegrip opleveren. Het woordje dood daarentegen, spreekt wel meteen tot de verbeelding. Ieder kind heeft wel eens een dode muis gezien, of verdriet gekend vanwege de dood van een huisdier. Een kind betrekken bij het proces van afscheid nemen en de dag van de uitvaart is dan ook iets dat ik als uitvaartbegeleider aanmoedig. Kinderen op de kist laten kleuren, tekeningen maken die met de overledene meegegeven worden, een kaarsje laten ontsteken, een bloem neerleggen of in het geval van opa Luuk een lied zingen tijdens de herinneringsdienst.

We zaten in de bloemrijke tuin van opa Luuk , onder de grote pruimenboom, om wat schaduw te pakken op een bloedhete zomerse dinsdag in juli. Na een periode van afnemende gezondheid was opa Luuk overleden. Dochter Tine en haar 5 kinderen hadden altijd dicht om hem heen gestaan en zij gaven dan ook samen invulling aan de uitvaart van Luuk.

Die ochtend waren we samengekomen om de invulling van de uitvaartdienst te bespreken. Er lag al een duidelijk plaatje, over de locatie, welke spreker ze er graag bij wilden hebben, de muziekstukken die opa had opgeschreven en er waren al 2 kleinkinderen druk bezig met het maken van een fotopresentatie. We bespraken alle mogelijkheden en al hardop denkend ontstond bij de kleinkinderen het idee om zelf een liedje te zingen.

“Kan en mag dat Pascal? Mogen we live een liedje zingen voor opa?”

“Tuurlijk, dat is hartstikke mooi, dat gaan we regelen,”

hoor ik mezelf enthousiast en gedreven door mijn voorliefde voor muziek net iets harder roepen dan eigenlijk de bedoeling was. Er werd overlegd welk liedje het zou gaan worden en unaniem werd besloten dat het ‘’the Family tree van Venice‘’ moest worden. We bespraken nog wat andere zaken en rondden het gesprek af. Ik reed terug naar kantoor en onderweg belde ik met het uitvaartcentrum om het live optreden af te stemmen. Dat was geen enkel probleem en niets stond het mooie eerbetoon aan opa Luuk nog in de weg.

De volgende ochtend belde Lucas, de oudste kleinzoon, mij.

“Hé Pascal, nog even over ons liedje voor opa. Ik heb er samen met m’n zusje een Drentse vertaling van gemaakt, dat leek ons beter passen bij opa.”

De liefde van de kleinkinderen voor hun opa die in die vertaling verscholen zat, bezorgde mij kippenvel om maar te zwijgen van het optreden zelf…

Kippenvel, van m’n kruin, tot m’n tenen….