Bloemen bij een uitvaart
Bloemen zijn vaak óf in z’n geheel niet aanwezig tijdens een uitvaart, omdat er expliciet wordt vermeld dat de overledene daar niet van hield, of ze nemen juist een onmiskenbare plaats in. Bloemen van zijde, weelderige plukboeketten of strak gestileerde bloemstukken. Ze geven kleur aan die grauwe, zware dag. Bloemen speelden ook in het afscheid van Truus, een prominente rol.
Bloemen bij de uitvaart
“Een bloemenzee die kleur gaf aan het donker “
Truus was een vrouw die je altijd buiten zag. In weer en wind scharrelde ze rond in haar tuin. Steevast voorzien van een rieten hengselmand die vergroeid leek met haar rechteronderarm, wiedde ze, oogstte ze en plukte ze. Haar tuin, was haar domein. Het was haar levensbatterij. Het was haar bestaan. Dahlia’s waren haar lievelingsbloemen en die hadden dan ook een groot deel van de tuin in beslag genomen. Jaarlijks in het najaar de oude knollen uit de grond, die vervolgens droog werden weggelegd op zolder, in kratten met kranten bedekt en in het voorjaar, na de ijsheiligen, opnieuw weer in de grond. Ongelooflijk hoe die oude, rare krabonkels ieder jaar weer zo’n kleurrijke deken vormden. Weelderig, kleurrijk maar met een militaire precisie de groei en bloei onder controle dat was de beste omschrijving van de tuin van Truus.
Toen ze bedlegerig werd door ouderdom en het einde zich steeds zichtbaarder aan begon te dienen, wilde ze haar bed voor het raam hebben staan, zodat ze iedere dag kon kijken naar al dat moois dat door haar handen was gezaaid, gestekt en gekweekt. Hulp en ondersteuning in de huishouding, of in haar persoonlijke zorgvragen, hadden geen prioriteit voor Truus, wel stelde ze een plaatselijke hovenier aan die wekelijks de tuin moest onderhouden. Toen Truus vorig jaar in de nazomer overleed, werden haar zinken gieters en emmers gevuld met dahlia’s. Het rouwstuk dat op haar mand moest komen werd door de bloemist gemaakt met bloemen en groen, uit de tuin van Truus.
Op de rouwbrief stond; “We willen u vragen een onverpakte bloem mee te nemen, zodat Truus zal worden omringd met bloemen”
Om de mand kwam een zogeheten bloemenband, waarin de genodigden op de dag van afscheid hun bloem konden steken. Bloemen bleven de dagen in aanloop naar het afscheid, de boventoon voeren. In de kleinste details kwam het terug.
De dag van de uitvaart brak aan. Truus was de hele week op haar vertrouwde stekkie gebleven. In de achterkamer, voor het raam met zicht op de tuin. Toen we ons klaar maakten voor vertrek, stelde 1 van de kleinkinderen voor, nog even een laatste loopje met oma door de tuin te doen. We hielden uiteraard even stil bij het dahliaperk. Er fladderde een vlindertje, er zoemde een hommel en de vogels floten er lustig op los. Alsof ze hun trouwe metgezel een laatste groet brachten. In het uitvaartcentrum werden de emmers en gieters met de dahlia’s om Truus heen geplaatst. De genodigden hadden woord gehouden en brachten allemaal een losse bloem mee. Zo werd Truus letterlijk omringd door een zee van bloemen…een zee van kleur, die het donker liet verbleken….