Code rood. Maar dat geldt niet voor de dood…

Code rood. Maar dat geldt niet voor de dood…
Sneeuwpoppen bouwen, sleetje rijden en over het ijs glijden.
Ultieme sneeuwpret, met als keerzijde, weerswaarschuwingscodes, ellenlange files en bevroren begraafplaatsen…Hoe regel je dan een begrafenis?
En kan dat überhaupt wel in de winter? De Nederlandse begraafplaatsen ondervangen de winterse perikelen met warmtematten, machinaal uitgraven en vooruit plannen. Dus weer of geen weer, een begrafenis gaat altijd door…

De sneeuw kraakt onder mijn schoenen en al glibberend en glijdend bereik ik samen met mijn collega Marco, die vandaag de chauffeur is van de rouwauto, de voordeur. Binnen brandt de houtkachel en het knisperende hout, verspreidt een heerlijke geur en geeft een behaaglijke warmte. Alles in het oude huisje, het geboortehuis van Willem is nog zoals het vroeger was. Op een idyllische plek gelegen, met een krappe eeuw aan leven is het de geschiedenis zie zich herhaalt. Want toen Willem werd geboren in de winter van 1926, lag er een dik pak sneeuw. Het smeltwater van die barre winter heeft zelfs geleid tot de watersnoodramp in Gelderland en Willems’ moeder vertelde nog vaak over die rampzalige winter. Ook bleef ze herhalen dat het destijds , voor de dokter een hele klus was geweest , om op tijd voor de bevalling te arriveren. Willem kwam in blakende gezondheid ter wereld. En nu, op 2 weken na, exact 100 jaar na zijn geboortedag, in zijn slaap overleden. In de winter van 2026 en er lag wederom een dik, pak sneeuw.

Die serene witte wereld, het was een prachtig decor en het gaf een speciale dimensie aan deze dag van afscheid. Helemaal des Willems’ , maar ondanks de schoonheid van de sneeuw, had het zeker om de nodige extra, voorbereidingen gevraagd. Er lagen dan ook best wat uitdagingen en vraagstukken die een goede voorbereiding en praktisch handelen vereisten van mij, als uitvaartbegeleider. Zo zouden de dierbare naasten van Willem, de rijdende baar vanuit huis naar de rouwauto begeleiden. Met de relatief kleine zwenkwielen ondoenlijk, maar ik had vooraf een pad geveegd en een paar extra handen gecharterd en daarmee was dat probleem getackeld. Zo werd de kerkelijke dienst niet in de vroege ochtenduren gepland, zodat de genodigden ruim de tijd hadden om de winterse wegen te trotseren. En hadden de medewerkers van de begraafplaats zorggedragen voor het machinaal uitgraven van het graf -wat ondanks de strenge vorst, prima te doen was- waar Willem herenigd zal worden met de natuur.

En wat kwam het allemaal mooi samen die middag. De begraafplaats was veranderd in een wonderlijk, winters landschap, opgesierd door gekleurde sjaals en jassen van zijn dierbare naasten, kleurrijke bloemen die fel afstaken tegen het wit en op Willems’ kist glansden , in een paar verse sneeuwvlokjes, zijn 3 elfstedenkruisjes. Het was een waardig eerbetoon aan Willem, de winterkoning.

Voldaan stap ik later die middag in de auto. “Wanneer u niet de weg op hoeft, wordt u aangeraden thuis te blijven” klinkt de vriendelijke stem van de nieuwslezeres. Ik knipoog naar mijn collega en we zeggen tegelijk;
“De dood kent geen code rood!”