Koffie en thee met een plak cake is dat passé?

Zeker niet! Maar hoe mooi is het om ook de nazit af te stemmen op de smaakpapillen/voorkeuren van de overledene? En geloof me: er is zó veel mogelijk om dit op een persoonlijke én smaakvolle manier vorm te geven.

Kerst in het grand café….

Terwijl ik de snelweg op rijd, zie ik de drukte bij het naastgelegen tuincentrum. Het is een wirwar van mensen die hun huis, tuin of kerstdiner willen opleuken met kerstdecoratie. De familie waarnaar ik onderweg ben zijn daar niet mee bezig. Geen stress over het kerstdiner, wie naast wie moet zitten of hopend dat oom Anton dit jaar eens niet teveel wijn drinkt. Ze hebben een uitvaart te regelen. Tijdens het koken met haar vaste kookclubje is Janneke plotseling overleden. Het verdriet is enorm en het ontwrichtende karakter van de plotselinge dood, voel ik overal dwars doorheen. Cees, de partner van Janneke, haar 2 kinderen en haar 2 zussen zitten gebroken van verdriet aan de tafel. We beginnen te praten over de wensen die er zijn met betrekking tot de invulling van de dienst. We nemen alles door en de kerstdagen spelen parten qua planning van de herinneringsdienst. Ervoor, of tillen we het over de kerstdagen heen.

24 december zou een geschikte dag zijn en tegelijkertijd is het gevoelsmatig een heel ingewikkelde datum voor hen. Het is de dag van hun samenzijn, vanuit een familietraditie die Janneke en haar zussen van huis uit meekregen en ze jaar in jaar uit in stand hebben gehouden. Janneke had de kookgenen van haar moeder en ieder jaar op 24 december aten ze allemaal bij Janneke. En Janneke kookte kerstwaardig, gevarieerd, overheerlijk en vooral veel.
Ik stelde voorzichtig voor om de traditie voort te zetten. Juist voor Janneke.
Het grand café van Wassink leende zich uitstekend om een kersttafel te creëren en we zouden op het gebied van catering alles kunnen bestellen wat ze wensten. Langzaamaan groeiden hersenspinsels uit, tot een passend idee dat door iedereen werd omarmd.

24 december hadden we na de prachtige herinneringsdienst, een samenzijn met de genodigden. Op verzoek van de familie serveerden we warme chocolademelk, koffie, thee en appelflappen. Daar was Janneke zelf, namelijk dol op. Na het allerlaatste stukje afscheid in het crematorium, kwamen Cees, de kinderen en de 2 zussen en hun gezinnen terug naar ons uitvaartcentrum waar het grand café precies de juiste sfeer ademde. Zichtbaar geraakt aanschouwden ze hun kersttafel. 

Mijn behulpzame collega’s waaronder mijn vaste ‘’cateringmaatje’’ Peter, die dezelfde affiniteit met gastronomie heeft dan ik, hadden de tafel ingedekt. Een restaurantwaardige setting, ondergedompeld in een perfect passende, ingetogen kerstsfeer. Alle gerechten waren in nauw overleg met de familie gekozen en volledig afgestemd op de menukaart van Janneke. Je voelde uiteraard die lege stoel… het was onmiskenbaar aanwezig en in dat moment voelbaar in alles… en toch, viel het allemaal perfect samen.

De donkere dagen voor kerst, kregen kleur en geur… door de smaken van het heerlijke eten, het glas goede wijn, vermengd met hun zoete herinneringen en zilte tranen…

Pascal Doorten.